Nou, een beetje schrijf-regelmaat zit er nog niet in dus….. maar hier ben ik weer.

Het seizoen zit er bijna op.
Voor de meeste mensen is sneeuw al heel lang verleden tijd, hier komt het nog steeds naar beneden en kun je nog 2 weken volop skieen !!!
Maar voor ons zit het er dus volgende week dinsdag op en kunnen we onze zooi weer naar ons huisje sjouwen.
En was het een succes????? Nou nee!  De kleine ergernissen die er in het begin waren werden niet opgelost: eigenlijk kwamen er meer en werden ze alleen maar groter.
We zouden bv de boekingen vanaf november van de baas (woont in Wenen) gaan overnemen: is nooit gelukt. Het kost ons nu natuurlijk ook geen tijd, maar kontakt met de gasten heb je dan ook pas als ze hier zijn. Ook allerlei afspraken (ontbijt, garage, bijzetbedden, aankomsttijd) wordt dus allemaal door "Wenen" geregeld en wij moeten het vaak maar raden. Ja, we hebben vanmorgen gebeld…. en het kon! Oh leuk: wij weten WEER van niets. We hebben voor 5 man geboekt… Nee mevrouw u staat hier voor 4 personen. Nee hoor kijk maar (en laten dan de email zien waarin 5 personen staan). In het Zimmerplan stond 4, dus zijn er 4 bedden opgemaakt, dus moeten wij weer een extra bed gaan opmaken, zucht….  En ik mag VOORAL niet tegen de baas zeggen dat dat soort fouten ZEER regelmatig voorkomen: vindt hij niet aardig van me. Moeten we dan constant al zijn fouten hier oplossen???? Ja dus.
We hebben trouwens GEEN vaste telefoonverbinding hier: de lijn staat konstant doorgeschakeld naar Wenen. Belt er iemand vanaf een kamer om een taxi of restauranttafel; belt de baas  (die het telefoontje heeft ontvangen) weer naar ons, wij weer naar de taxi/restaurant…. Mocht de taxi/restaurant niet op die tijd kunnen bellen wij natuurlijk weer naar de baas, die weer naar de gast enz. Zien jullie het voor je???? Een belachelijke werksituatie natuurlijk! Maar de baas schijnt het allemaal heel normaal te vinden. Om de service voor de gasten te verbeteren heeft hij onze handy-nummers op de website gezet. Geweldig: wordt Jaco ergens midden op de piste gebeld door mensen die onderweg zijn, of  een kamer zoeken…..
Maken we ‘s avonds het poets-overzicht voor de poetsers, maak je ‘s morgen het officiele Zimmerplan open, is er (zonder extra melding) weer van alles veranderd, grrr.
Het probleem met het kamermeisje is natuurlijk ook nooit echt opgelost.
We zouden een extra droger krijgen (=3 januari afgesproken) nou, die staat er al 10 dagen….. en natuurlijk de goedkoopste die er te vinden was, handig voor een huis met 100 bedden en dus enorme stapels handdoeken te wassen!!! Ik ben benieuwd hoe lang hij het uithoud.
Ik schreef in december dat we tot dan toe erg veel korte boekingen hadden, maar dat dat  aan het seizoenbegin lag. Nou, foutje: waar het aan ligt weten we niet, maar dat is zo het hele seizoen doorgegaan! Jaco heeft uitgerekend: onze gasten hebben een gemiddelde verblijfsduur van 3,8 nachten. Dat is natuurlijk voor een wintersporthotel (met ook veel familie-week-boekingen) wel ERG kort. Maar de baas is telkens weer blij als er een gaatje gevuld is: smijt daarom met kortingen om 1 nacht tussen 2 verblijven vol te krijgen (ipv extra betalen voor kort verblijf) en scheept ons op met een soort Rastxe4tte-gevoel. Ook voor de langblijvers is dat niet leuk voor de sfeer. Maar ja, dat is zijn policy!
Ik heb in het hele seizoen 5 dagen gehad ZONDER aanreis en 6 ZONDER afreis. Dus eigenlijk iedere dag een wisseldag. Alle buren kijken ons aan of we gek zijn als we dit vertellen.
Na veel vragen kregen we eind maart eindelijk onze loonstroken van dec-jan-febr: ook lekker op tijd. Na de problemen van Floris ben ik inmiddels natuurlijk ook bij de Arbeiterkammer langs geweest en alle problemen die er nog zijn/komen gaan we wel samen met hen oplossen.
Iedereen begrijpt dus dat we SNAKKEN naar de laatste dag!!!!! We zijn nu echt aan het aftellen…..

Roderik en Dorien hebben besloten om naar NL terug te gaan. Dorien wilde weer aan de slag in de kraamverzorging en dat is hier niet erg uitgebreid aanwezig.
Roderik gaat proberen om vanuit NL veel te doen aan ski-opleiding. In januari heeft hij al skileraren opgeleid via de SAR. Hij wil hier graag mee verder en meer tijd in stoppen.
Eind maart heeft hij ook meegedaan aan het open NL kampioenschap freestyle en is daar op het onderdeel buckels NL kampioen geworden! Ook de freestylers willen hem nu wel als trainer hebben dus! Hopelijk gaat dat alles een beetje lukken en rollen!!! Het is natuurlijk wel de bedoeling dat hij met zijn mooie diploma ook iets blijft doen!
De verhuisauto gaat donderdag al richting NL. Snel opeens.
Wij hebben door onze 7-daagse werkweek niet veel tijd gehad om ze te zien, en dan nu opeens weg, ik vind er niets leuks aan! Ik weet ook niet of wij dit voorjaar/zomer nog  naar NL (kunnen) gaan. Zien we ze misschien maanden niet….

Floris heeft de laatste weken in Flachau als skileraar gewerkt en het erg naar zijn zin gehad: waarschijnlijk wordt dat het volgend jaar weer.
Zijn plannen om naar NL te gaan om daar de opleiding golfleraar te gaan doen heeft hij weer bij gesteld: het is in NL vreselijk veel duurder. Hij blijft voorlopig dus toch hier en gaat op zoek naar een golfbaan om hier de opleiding te doen. Ondertussen gaat hij waarschijnlijk wel competitie spelen voor Radstadt, leuk en nuttig want hij krijg nu goeie training!

Roos  is bezig aan haar laatste 9 weken school. De cijfers zien er prima uit, dus ik heb alle vertrouwen dat ze het gewoon gaat halen. Ze is op dit moment ook erg gemotiveerd en enthousiast, leuk! Als ze klaar is wil ze misschien nog een jaar een Lehrstelle zoeken, met als onderdeel massage. Hopelijk gaat dat ook lukken.

Als je eenmaal uit ritme bent om te schrijven is het lastig om de draad weer op te  pakken! Maar ik ga er maar weer eens voor zitten.

Roderik werkt dit jaar toch niet hier in Obertauern. Ze hebben toch besloten dat het prettiger is om in het eigen huis te blijven in de winter, dus hij werkt weer in Kxf6nigsleiten. Wel jammer natuurlijk: chefskileraar zijn hier in het dorp is voor een hollander natuurlijk wel een unieke kans. En: doordat de afstand voor ons nog wat verder is, en wij eigenlijk helemaal niet meer weg kunnen zien we ze op dit moment erg weinig!! Hopelijk verandert dat na het seizoen een beetje.
Met Tijl gaat het prima, dat wordt al een echt lekker mannetje.
En Jip zit nu officieel op ski-les! 2x in de week heeft ze les met een aantal dreumesen van haar leeftijd. Ze kan al bijna remmen!!! Essentieel om mee te mogen met pappie op de grote liften.
Nieuwe/laatste foto’s op de Jip en de Tijl sites natuurlijk!!!! Gemaakt door opa Peet.

Floris had besloten om meer geld te gaan verdienen en dus daarom geen skiles te gaan geven maar in de bediening te gaan. Na een paar weken in het Freudenhaus werkt hij nu in de pizzeria naast ons. Op zich heeft hij het daar erg gezellig, maar na zijn salaris-uitbetaling van de eerste maand ontdekte hij dat hij 13 uur per dag had gewerkt , met nauwelijk rustdagen en toch niet zeker wist of de overuren wel uitbetaald gingen worden. Ook tipgeld was er nauwelijks bij. ZIJ vonden het in ieder geval heel normaal dat hij zo veel werkte. Na navraag/overleg bij de Arbeidskammer heeft hij nu opeens wat minder uren en hij heeft ontdekt dat er een personeelsadvertentie geplaatst is: oftewel ze willen hem kwijt. Die Oostenrijkers denken gewoon dat iedereen graag wil werken voor heel weinig geld. En helaas gaan ze er vast een vinden die dat gaat doen. Waarom werken er zoveel buitenlanders in de hele horeca hier??? Die kunnen ze voor heel weinig erg veel uur laten werken!!!
Ik weet best dat Floris niet altijd even gemakkelijk is, maar ze vonden hem daar helemaal geweldig en alles kon. En hij vond het ook allemaal prima: hij zag z’n uren groeien en hoopte op een leuke uitbetaling.
Gelukkig mist hij de sneeuw ook wel en heeft hij inmiddels contact gehad om toch maar weer skiles te gaan geven. Maar wel jammer, hij wilde met zijn vele overuren echt even lekker sparen, dat lukt nu dus niet.

Ook bij Roos op haar werk diverse strubbelingen. Ze werd naar een andere studio overgeplaatst (wat eigenlijk volgens haar Lehrstelle-contrakt helemaal niet mag) en opeens werden al haar vrije dagen in gepikt!!! Ze had het met haar vrije weekenden samen goed geregeld, maar de nieuwe studio plannde alles toch gewoon vol. Ze zou een paar dagen gezellig bij ons logeren en gaan skieen, maar had natuurlijk niet iets officieels geboekt. We hebben dat echter wel zo gebracht en het heeft geholpen: na diverse telefoontjes was alles toch weer OK. Maar ook de nieuwe cheffin boos dat we er zo tegenin gingen, pardon???  Ze had toch een vakantie geregeld?
Leven we hier nu echt nog in de middeleeuwen??? Dat de werkgevers maar denken dat ze gewoon alles kunnen doen met/tov hun werknemers? Het lijkt er soms wel op.

Wij werken ons nog steeds een slag in de rondte: vanaf 20 november zonder 1 vrije dag. Dat hadden we ook wel ongeveer afgesproken, want dat deden we in Sonneck ook. Maar we ontdekken nu het verschil: in Sonneck konden we alles gewoon zelf plannen. Als er geen of weinig gasten waren deden we zo nu en dan de deur dicht en hadden we even een rustdag, of middag. Nu niet: de baas propt de kamers dagelijks vol en er is weinig tijd om even helemaal weg te zijn. We beginnen om 6 (Jaco) – 7(ik) uur en ik vind dat het dan ‘s avonds om 7-8 uur wel welletjes is!!!! Maar niet de gasten. Als we deur van de ontbijtruimte (waar we dan proberen te eten en lekker lui buizen) niet dicht doen komen de gasten regelmatig langs om nog allerlei informatie te vragen. Nu hebbenwe een gast die wil absoluut met zijn kinderen in de ontbijtruimte zitten om een spelletje te doen , want dat kon vorig jaar ook. En als dat niet meer kon kwam hij hier nooit meer. He???? gelijk maar dreigen??? En ook nog een opmerking maken dat hij op zijn kamer de TV had uitgezet en dat die hier wel aan stond. Hoepel dan lekker op!!!! Je hebt toch een tafel op je kamer, kun je ook monopoly spelen. Of huur een appartement, grrrrrr.
Vorig jaar kon ongeveer alles hier: als het ontbijt ‘s morgens klaargezet moets worden konden ze eerst de hele ontbijtruimte opruimen en schoonmaken. Nou, daar hebben wij nu even lekker geen zin in (moeten we NOG vroeger beginnen???). Wij dekken eind van de middag/’s avonds en dat moet er eigenlijk niemand meer in.
De baas vindt eigenlijk dat alles gewoon kan….. Ja: hij is er toch nooit!
Maar ik ben best wel even toe aan een dagje rust…..
We gaan vanavond even bij Hans en Ulli praten. Hun St Georg was in het begin eigenlijk net zoiets als ons Laaxerhof nu. Willen we eens even kijken hoe zij het toen deden met hun personeel en vrije dagen. Nu is het daar dubbel zo groot, met receptionistes, nachtportier enz. Niet meer te vergelijken dus.

Inmiddels hebben we ook problemen met het oudere kamermeisje: zij vindt dat wij alles niet goed doen, we moeten meer helpen met kamers poetsen, ik controleer niet genoeg enzenz. Jammer dan: zo doen wij het nu eenmaal en op die basis zijn wij aangenomen. Ik begreep wel ergens dat ze al eerder een Geschxe4ftsfxfchrer hadden gevonden, maar daar kon zij niet mee samenwerken, dus die is verdwenen. Pardon???? Het kamermeisje beslist hier wie er komt werken??? Dat is wel een lacher natuurlijk!!! Inmiddels hebben we een australisch meisje gevonden wat graag wat wil verdienen, die hele Angie bel ik dus alleen in uiterste nood.
We willen het probleem natuurlijk wel graag de wereld uitpraten, maar onze baas heeft hier geen tijd voor, nou, dan bel ik haar gewoon niet/nauwelijks. Het moet wel een leuke sfeer blijven hier!
De hongaren lopen voor ons het vuur uit de sloffen! Als ik een bezem in mijn handen heb komen ze al aanrennen: nee nee dat doen wij wel. Kijk dat vind ik nou handig. We kunnen elkaar inmiddels ook een beetje verstaan, handig…

We hebben al vele geinteresseerden gehad voor ons huis, waarvan er een paar eigenlijk al bijna de knoop gingen doorhakken en ook nu zijn er nog mensen bezig met regelen. Als dat dan door zou gaan/gaat hadden we dus ook geen woonplek meer.
Om voor onszelf zekerheid te hebben hebben we naar een leuke woning gezocht. Lekker dicht bij Obertauern natuurlijk. In Obertauern zelf is niets te vinden (tenzij je de hoofdprijs meebrengt), maar daar zou ik ook niet het hele jaar willen wonen. De zomer is daar wel mooi en warm, maar ook erg kort. Veel zoeken op internet heeft ons een schattig huisje opgeleverd in Mariapfarr. Een dorpje ten zuiden van de pashoogte en slechts 20 minuten rijden vanaf Laaxerhof. De poesjes hebben daar nu een veilig onderkomen. Het nadeel is natuurlijk dat we wel in Obertauern slapen, 1 van ons moet eigenlijk overdag heen en weer om eten te geven en een beetje aandacht. Het is natuurlijk niet helemaal ideaal, maar het is even niet anders. Ze mogen ook nog niet naar buiten, dus vooral Tijger is ERG boos!
Inmiddels hebben we ontdekt dat onze hongaarse hulpen GEK zijn op katten. En omdat de baas ook erg nalatig was met het zoeken naar een woonruimte hebben we ze aangeboden om op ons huisje en de poezen te passen. Hoeven wij niet zo stressig iedere dag heen en weer. Een paar keer per week is nu genoeg. De poezen moeten wel erg wennen aan andere mensen in huis (vooral Juul en Ulli zijn vreselijke angsthazen en bivakkeren nu vnl onder ons bed…), maar dat zal wel gaan lukken. Ondanks dat ze nu lief verzorgd worden wil ik toch wel vaak langs gaan, ik mis ze best, sniksnik.
We hebben de sleutel 11 oktober gekregen, toen 1 week een beetje opfrissen met verf, en daarna alles verhuizen. Jeetje wat heb je dan veel zooi!!! Maar na 2- 3 weekenden en plm 6x heen en weer rijden met het huurbusje was alles over, inclusief de poesjes en konden we het een beetje "eigen" maken.
Het is een klein boshuisje, zonder centrale verwarming!!! Toen ik gisteren binnenkwam was het 9 graden…… In iedere kamer staat een houtkachel en verder voor de basiswarmte elektrische kacheltjes. Dus dan snel een aantal kachels aansteken en binnen een half uurtje wordt het dan al lekker behaaglijk. Je moet uitkijken dat het niet te warm wordt! In de schuur staat een lekkere voorraad hout, daar kunnen we wel even mee verder.

Een paar eerste foto’s, voor-zij-aanzicht en voor-aanzicht:

Het staat helemaal verlaten aan het eind van een weggetje, lekker stil dus. Er omheen een leuk stuk tuin. In de zomer hopen we daar lekker van te kunnen genieten. Het ligt heerlijk op de zon, met aan noordoostkant bos, windstil dus ook. Verder alleen maar weiland. Het is eigenlijk een soort Hans-en-Grietje-huisje, toch? Speel ik wel de heks, hahaha, is een makkie voor mij, knibbel knabbel knuisje….wie knabbelt er aan mijn huisje….

Links de tuin naar achter gezien aan de oostkant, rechts naar het noordoosten, langs de schuur. Overal fruitbomen en struiken, heerlijk.

Ik heb al heel voorzichtig aan het proberen de poesjes te wennen om buiten te wandelen, een voor een, kan ik ze goed in de gaten houden. Eng hoor, want ze willen direkt al verder dan ik wil! En ik ben natuurlijk niet de hele dag aanwezig om geduldig af te wachten tot ze terug komen. Maar met een beetje "etensgeluiden" krijg ik ze weer binnen handbereik en dus weer binnen. Als ik in Januari wat meer tijd heb ga ik het weer proberen.
Foto’s van binnen komen ook ooit, maar voorlopig is het eigenlijk nog een (gezellig)zooitje…..

In Laaxerhof beginnen we al aardig te wennen. Diverse dingen zijn/gaan natuurlijk gewoon hetzelfde. Tot nu toe hebben we het allebei ook nog de hele dag druk. Dat was niet helemaal de afspraak: er zou iets meer vrije tijd overblijven. Maar dat zal wel het begin zijn. We hebben de eerste 3 tot 4 weken ook heel erg veel mensen voor maar een paar dagen binnen gehad. Dat betekent eigenlijk iedere dag een soort wisseldag en dus extra veel drukte. De kamerhulpen heel veel poetswerk, ik uit- en inchecken, rekeningen maken, alles wijzen en mensen naar kamers in het andere gebouw brengen (dus schoenen aan, trui aan – min 18-, jas aan, muts op en omhoog).
Het grote nadeel blijft ook hier de late aankomsten. Van de week 3x (ver) na middernacht. De laatste nacht – nadat de gasten er om 1/2 1 nog niet waren – wel een envelop met de sleutelkaarten neergelegd, met een beschrijving waar de kamers waren, maar natuurlijk……. om 1/2 3 gaat de deurtelefoon….. ja, we zijn er……hallloooooooo de sleutel ligt voor uw neus……..oh, en waar zijn dan de kamers…………staat er ook op, grrrrrrrrr.
Lekker, de wekker gaat weer om half 7 (Jaco’s om 1/2 6). Dat zijn dan heerlijke lange nachten…..

Sneeuw natuurlijk genoeg en na een paar dagen heftige kou – min 18 – nu weer net onder nul en een beetje zon. Perfect dus.

Familie en veel vrienden weten al langer dat we bezig zijn om "Sonneck" te verkopen. Er zijn natuurlijk verschillende redenen, maar vooral door Jaco’s werk in Obertauern hebben we toch besloten dat het handiger en leuker is als we allebei daar werken. Ook de lengte van het seizoen is natuurlijk een pluspunt: vanaf eind november tot begin mei is het circus daar bezig!!! En natuurlijk is het door onze jarenlange vakanties daar altijd een soort 2de thuis geweest en kennen we er al veel mensen. Dat misten we wel een beetje in Werfenweng, want hoewel het een prachtig dorpje is lukte het ons niet goed om er goed tussen te komen. Vooral ook natuurlijk omdat je daar weinig tijd voor hebt. 

Al langer geleden hadden we kontakt met iemand die mensen zocht om zijn bedrijf te regelen, maar dat was natuurlijk niet mogelijk met Sonneck er nog bij. Dit najaar hebben we toch besloten om dit aanbod wel aan te nemen, we worden niet jonger…. en we vonden het is een erg leuke uitdaging. We werken dus vanaf half november voor hotel Laaxerhof in Obertauern. Op de site vooral even doorklikken naar de foto’s om een beter overzicht te krijgen.
Een hotel met alleen appartementen en pensionkamers, dus geen avondeten meer! Hoewel ik het koken nog steeds erg leuk vind was het wel een enorme opgave, plus vaak heel erg stressig, dit is dus op dat gebied veel rustiger geworden. Als alles een beetje loopt willen we gaan kijken of we 1 of 2 avonden per week misschien wel iets kunnen aanbieden (kaasfondue oid), dat is dan veel rustiger en ook erg gezellig. Maar eerst moeten we maar wennen. En dat gaat best snel als je ongeveer meteen in het diepe wordt gegooid!  De 20ste november officieel begonnen, alles leren kennen en alle kamers in orde maken en meteen het eerste weekend al bomvol. Ook het 2de weekend helemaal vol, het zijn de 2 openingsweken en dus ook meteen de drukste dagen van het seizoen. De eerste week met live-muziek van een van de bekendste bands van Duitsland de "Tote Hosen". Niet helemaal onze smaak en het was erg koud, dus maar snel een drankje halen! De 2de zondag een optreden van "Smokie", beroemd van "Alice, who te fuck is Alice". Ouwe mannen (een beetje Golden Earring leeftijd), maar nog leuke  muziek en dus lekker meebleren!!
Dat is natuurlijk een voordeel: als alle aanreizigers binnen zijn zit onze taak er eigenlijk op en kunnen we best even verdwijnen. Dat kon in Sonneck niet, omdat er meestal wel eters waren of konden komen.

Het huis is wel een stuk groter. Het bestaat uit 2 gebouwen van elk ongeveer 14-15 kamers, maar omdat er ook veel appartementen bijzitten die voor 4 of 6 gebruikt kunnen worden kan het aantal gasten lekker oplopen: de 1ste week net boven de 100!!!! Zo, dat is wel even andere koek! Plus daarbij het feit dat de boekingen nog vanuit Wenen worden geregeld (daar woont de eigenaar en die heeft nog geen tijd gevonden om ons alles uit te leggen….) worden we nog wel even voor wat verrassingen gesteld! Maar onze ervaring met Sonneck geeft dan genoeg ruggesteun om de problemen op te lossen.
Wat denk je bv van het sleutelprobleem: we werken hier met zo’n mooi pasjes systeem als sleutel. In de lade ligt een stapel kaarten en als er een nieuwe gast komt moet je daar het kamernummer + verblijfsduur opladen. De grote appartementen krijgen er natuurlijk meer, helemaal als het niet 1 familie is, maar een groep drukke mannen bv. Dan heb je nog 4 kamers die aan moeten komen en ontdek je dat er nog 3 kaarten zijn. HELP, iemand krijgt dan dus geen sleutel??? Ik heb mijn eigen kaart al  meerdere keren moeten inleveren. Als het mee zit worden er deze week nieuwe kaarten besteld, lijkt me handig….
Ik heb ook al een extra stapel handdoeken en sauna doeken besteld: niets zo stressig als een lege kast! Het daar al jaaaaaren werkende kamermeisje vond dat overbodig: "want het ging altijd goed, gewoon heel veel en snel wassen". Ja daaaag, maar net als er veel wissel is heb je minder tijd om te wassen, dus gewoon iets erbij.  Zij vond ook dat er genoeg suana-handdoeken waren, want iedereen kreeg er toch maar 1. Nou, dat vind ik wel erg krenterig en weinig, dus ook wat erbij.
Er moest een nieuwe wind gaan waaien, nou, we zullen ons best gaan doen.
Naast Angie die er dus al langer werkt hebben we nog een jong hongaars stel: best werkwillig, maar nog een beetje onbereikbaar: hij spreekt een beetje duits, zij helemaal niet….heerlijk. Dat betekent dus: 3 hulpen, plus 1 inspringer, die 1 dag in de week kan komen, dus ik hoef ook niet meer wc’s en douches te poetsen. Ook heerlijk. Naast het ontbijt is het dus vooral veel regelwerk. Lijkt niets, maar gaat toch de hele dag door.
Alleen op drukke wisseldagen help ik mee, dan vooral zorgen dat de kamers leeg gemaakt worden en dat alle was en overige rommel naar beneden komt. Jeetje, dat is wel een verschil: wat een zooitje kunnen mensen achterlaten die 1 weekje in een appartement leven en koken!!! Maar dat hoort er gewoon bij.

Omdat het dus 2 gebouwen zijn hebben we 2 ontbijtruimtes, 2 wellnesruimtes, 2x skiraum. enzenz. Erg onhandig dus. Als er geen sneeuw op de weg ligt is het ongeveer 4 minuten lopen, wel bergop, met sneeuw is het dus wat lastiger en ook niet alle auto’s halen het eenvoudige klimmetje. (Wel lekker hoog in de sneeuw willen zitten, maar dan natuurlijk geen sneeuwkettingen bij zich hebben, de sufferds). Als je mensen naar hun kamer wilt brengen moet je dus je stevige schoenen aan doen, een warme jas aan en erop uit.
Maar ik zou natuurlijk geen dochter van mijn vader zijn (die was bouwkundige/architect) als ik niet al direkt allerlei plannen bij de baas heb aangekaart om een mooie binnendoor verbinding te maken. Kost een paar centen, maar dat moet hij maar bekijken, hahaha.  Want ik bedenk natuurlijk niet een eenvoudig gangetje, nee, direkt een nieuwe derder deel met centrale ontbijtruimte, nieuwe wellness enz.  En dan verbonden met de 2 huizen, zodat je binnendoor heen en weer kunt: het moet er wel op vooruit gaan. Aan het eind van het seizoen gaan we er verder over praten, eerst maar zorgen dat hij tevreden is met de omzet!

Jaco blijft natuurlijk ook skiles geven. Het is niet altijd eenvoudig te regelen (hij heeft zijn eigen ontbijt dus in het ene huis), maar omdat er geen reistijd is kan hij ieder moment beginnen.
Hij is dus officieel "huisskileraar". Dat betekent dat hij de gasten uit het huis naar zijn skischool moet praten en daar ook baat bij heeft. We zien wel hoe het loopt.

In Sonneck stroomden de boekingen inmiddels ook binnen. Die wilden we natuurlijk niet afmelden, want we willen het gewoon door laten draaien plus dat er diverse stamgasten bij waren. Ook die wilden we niet teleurstellen. Maar omdat het allemaal toch minder snel wil lukken dan we hoopten hadden we even een probleem, maar dat is inmiddels opgelost. De hollanders Karina en Ton gaan voorlopig onze gasten verwennen. Zij komen uit het vak en hebben er echt zin in. Voor ons een fijne geruststelling! Ze zijn vandaag begonnen en kunnen de eerste hollandse kerstgasten as weekend verwachten.

Even ter verduidelijking: hier ligt nu 50-90 cm sneeuw (we wonen nu op 1750 m) beneden is het net een beetje wit. Kijk dat is nu het verschil !!!!
Kijk even op een van de vele webcams om te zien hoe het eruit ziet!

Zo al weer een week voorbij, wat vliegt de tijd toch.
Afgelopen week maar weer eens de computer laten nakijken. Oh, wat is het toch vervelend als die dingen niet doen wat je wilt. We hebben er een goed en up-to-date virus programma opzitten, maar toch steeds vreemde dingen als : opeens gewoon uitvallen, rare berichten als je iets wilde openen. Ook de USB-poort waar het fototoestel en Floris zijn MP3-speler op aangesloten moet worden deed niets meer. Gevonden is er natuurlijk niets….. maar we hebben er nu een extra harde schijf op gekregen waar we mee werken zodat alles het weer doet. Nadeel is natuurlijk dat alles verder is opgeschoven: de nieuwe harde schijf is C, wat er op de oude C-schijf stond staat nu op de D-schijf, wat er op de oude D-schijf stond (back-up, dus al mijn foto’s bv) staat nu op E. Ach ik kom er wel uit, maar wel weer even lastig grrrr.
Maar ook "grappig": al mijn favorieten van internet zijn verdwenen!!! Alle gezellige web-logs die ik volgde, allerlei leuke pagina’s die ik ooit tegenkwam en "later" nog wilde bekijken: allemaal weg, mijn vele adressen met heerlijke recepten, weg…  Help!!!! Er is ergens in de computer wel een favorieten overzicht (jaja daar heb ik al gezocht), maar daar staat erg weinig op. Nou ja, alles maar weer eens opnieuw "(uit)vinden", zucht.

Het is nog steeds heerlijk weer, zondag dus maar weer eens ri Ro en Do gereden. Met als reden: het was weer het jaarlijkse feest in Hollersbach en Jip moest natuurlijk naar de koeien en paarden kijken!!!! Het was eindelijk gelukt haar een dirndl aan te krijgen, sterker nog: ze vindt het opeens prachtig!! Oma heeft dus al stof klaarliggen om er nog een te maken. Want je kunt denken wat je wilt over dirndls: bij kleine meisjes is het altijd schattig!!!!
Het feest bestond uit optochten van oude tractoren (met als sluitstuk plm 10 kleine kindertjes op speel tractoren, erg schattig), schnalzers op prachtige paarden (het traditionele zweepknallen), diverse leuk versierde karren met oude beroepen ed, de versierde koeien (behorende bij de Almabtrieb), natuurlijk veel muziek en verder gewoon heeel veeeel eten en drinken. Niet veel over te melden, maar wel veel foto’s gemaakt.
De eerste van oom Floris met zijn kleine mannetje, let vooral op Tijl zijn stoere kuif!!! En Jip in haar nieuwe jurk met een heerlijk suikerspin.

Jip samen met mammie (niet in dirndl, maar wel in een moderne nieuwe trachten bloes met vest) en rechts mijn mannen.

Jip ontdekte opeens haar vriendje Daniel op de kinder kar: "Klauber Buam" (vertaling ga ik uitzoeken). Roderik er naar toe en ze mocht er ook op zitten en meerijden! Voor Jip een hele overwinning, maar ze is helemaal mee gereden tot het eind. Ach met je vriend samen kun je alles aan toch!!! De bedoeling was geloof ik dat ze mooie steentjes uit gingen delen: dat bracht geluk.

Maandag even snel naar Salzburg. Floris had nog wat nodig en in het Europark is natuurlijk veel keus. Eerst wel nog even langs Ikea, ik wilde oa een paar plastic kisten hebben om mij stofjes droog te houden ( zie juli bericht ). En….. geen spontane dingen gekocht, alleen maar wat ik nodig had. Ach dat is niet zo moeilijk met Jaco en Floris erbij: nee, dat heb je echt niet nodig….. heb je alles?…. waar is de kassa…. 
De nodige sprijkerbroeken, schoenen gevonden, nog wat  drop en snoep gekocht bij Hussel . Een dure, maar HEERLIJKE snoep/schokolade winkel waar ze -voor Oostenrijk- een aardige sortering echte schepdrop hebben. Lekker geluncht bij Indigo, een leuk tentje waar je een heerlijke snelle aziatische hap (Thai Curry) kunt kopen, en toen maar weer naar huis. Er kwamen weer gasten aan.
De zak drop is trouwens al weer leeg, hahaha

Vandaag is onze Roos jarig!!!! Al weer 19 jaar, maar nog steeds mijn kleine meisje, hahaha, dat zal waarschijnlijk nooit veranderen.
We hebben gisteren al lekker een stuk taart bij haar gegeten en een paar leuke foto’s gemaakt. Die komen van de week nog, maar vandaag natuurlijk een foto van haar:

Ik heb al vaker verteld over onze katten die met van alles thuiskomen.
Vandaag kwam Dipje binnen rennen met iets in haar bek. Juul stond aan de grond genageld en met grote ogen te kijken. Dip rende weer naar buiten en het enige wat Jaco kon ontdekken was bruin en een staart. Buiten heb ik toen met poezebrokjes naar haar gegooid en ja hoor toen liet ze haar buit los. Het bleek een eekhoorntje te zijn, het was helaas al dood. Ach, ik heb al heel wat buit gezien, maar dit vond ik toch wel heel erg zielig. Het was zo’n mooi beestje.

Vanochtend lekker even boodschappen lopen doen in St Johann. Dat komt er eigenlijk nooit van. Vorige week waren we daar toevallig ook al met Dorien en de kleintjes. Papa Ro werkt momenteel in St Johann naast de Hahnenbaumlift, Jip mocht even naar hem zwaaien. Dichtbij konden we niet komen en Ro had ook weinig tijd: ze waren hard bezig met betonstorten, daar moet je bij blijven. Daarna maar lekker wat lopen rommelen, diverse winkeltjes bekekenen en uiteindelijk beland in een speelgoedwinkel. Jip was niet meer weg te slaan bij de roze afdeling (ik weet niet eens meer wat er allemaal stond, maar zijn vond het geweldig),  wij waren op zoek naar poppenhuizen. Ze heeft al een poosje een poppenhuis, maar dat is nog erg kaal. Oma had natuurlijk nog niets voor haar verjaardag gegeven (toen waren ze in NL), dus hebben we nu wat uitgezocht. Het is een poppenfamilie en een zitkamertje geworden. Oh wat vond ze het geweldig! Bij oma – zonder poppenhuis – werd er al driftig mee gespeeld. Dorien heeft alvast wat op voorraad gekocht, heeft ze straks in december een leuk vol poppenhuis!!! Ik moet ook ergens nog "kale" poppetjes hebben, misschien moet ik maar snel nog iets frutselen, succes verzekerd!
OK, vanochtend dus weer in een stralende zon naar St Johann. Roos is maandag jarig en we moesten dus wat voor haar zoeken. Jaco is absoluut geen winkelaar, maar we hebben toch heerlijk lopen slenteren, in een stralende zon. En een paar leuke dingen gevonden.
Daarna bijna de hele verdere dag lekker op het terras in de zon, beetje snoeien en opruimen, maar vooral niks doen en lekker een boekje lezen met een hele grote kop thee. Heerlijk, het lijkt wel zomer! Alleen ‘s avonds merk je dat het herfst aan het worden is.
Ook aan de planten merk je het: veel blad valt al af. Voor dat het echt koud wordt moet ik wel alles gesnoeid hebben, maar ik heb nog even tijd.

Gisteren de knoop betreft de auto doorgehakt: we krijgen een KIA Sportage. Een leuke sportieve auto, met als belangrijkste: een 4-wiel. Waarschijnlijk eind volgende week staat hij klaar!

Nu lekker in bed met m’n boekje en morgen op de koffie bij Roos voor haar verjaardag.

Met minder gasten is er ook weer meer tijd voor de kleinkinderen. Maar goed ook: we hadden de familie al een paar weken niet meer gezien!
Eerst natuurlijk een heerlijke foto van Tijl, nu 7 weken en een vreselijk wakker baasje! Ach, wat wil je ook met een zusje wat de hele dag om je heen draait: nee mamma, ik kan niet naar school, ik moet toch bij Tijl blijven? En hij maar kijken en haar volgen met die wakkere oogjes….. Deze blik was voor mamma. Wat is het een heerlijk mannetje he?

Jip wil niet meer op de foto; die moet je stiekum en snel pakken. Helaas dus vele mislukkingen, zelfs met camera op de "sportstand", hahaha
Hier voorlezen  met oma en samen met pappie:

Wat er nog ontbrak was een leuke familiefoto. Nou, makkelijker gezegd dan gedaan….. Dan die weer ogen dicht, die weer raar enzenz, maar uit een stuk of 10 heb ik deze gekozen, nog zeker niet perfect, maar leuk: lekker ongedwongen en echt passend, al had Tijl het wel even gehad. Poes Marie was buiten aan de wandel, maar Toulouse lag er lekker bij op de nieuwe bank.

Tijl moest natuurlijk nog stoer op de foto, niets missen van wat er gebeurd:

Mijn zus had al geklaagd dat er nog geen "trotse oma met kleinkind" foto was, maar nu Jip graag foto’s maakt kom ik eindelijk ook eens aan de beurt. Natuurlijk moest pop Kaat er ook op, Jip loopt dan eigenwijs/professioneel met de camera in haar hand naar je toe om Kaat nog een beetje beter neer te zetten en een handje anders te doen. Natuurlijk zijn dan Tijl en Kaat belangrijker dan oma, haha, maar ook oma’s hoofd mag er toch op….
Wij hebben dezelfde camera als Roderik (alleen een 5 jaar ouder model) en ze weet precies hoe alles werkt. Ze heeft ook al een eigen camera en maakt overal foto’s van. Niet slecht toch voor een 3 jarige, toch??? Dat wordt nog eens wat!

Toen de verkleeddoos openging wilde ze natuurlijk wel opeens  op de foto.
Hier is ons mooie prinsesje!

Het weer is lekker afwisselend.
Liepen we vorige week nog in een heerlijk zonnetje door de bergen (al was het "boven" wel een stukje frisser dan bij ons huis), daarna kwam er weer een heerlijk bui langs. De bergen werden natuurlijk weer mooi wit en Obertauern haalde zelfs de krant doordat er al kindertjes een sneeuwpop aan het bouwen waren!
De sneeuw is al weer gesmolten, maar het geeft toch aan dat de winter er echt aan zit te komen.
Inmiddels is de zon weer terug, is het prachtig na-zomerweer en moeten we maar even kijken wanneer er weer gewandeld kan/moet worden!

Afgelopen woensdag hadden we weer geen aankomers, dus was er tijd voor weer een wandeling.
Floris wilde wel golfen, die hebben we dus afgezet in Radstadt en wij zijn toen verder naar boven gereden.
Deze keer wilden we wat meer van het "skigebied" van Obertauern bekijken. In de winter kennen we het met ogen dicht, maar in de zomer is alles zo anders! We wilden naast de Seekarspitzbahn omhoog lopen en dan met een ruime boog weer naar beneden, langs Hochalm en zo weer terug. Helaas was ik mijn stokken vergeten, maar bij Gloria Sport hadden ze gelukkig wel wat te leen.
Beginpunt was nu het Seekarhaus. Vandaar omhoog langs een oude koper-mijnwerkershut, het Knappenhaus. Een leuke route, over gras, steen, veel meertjes, geen forstweg.
Onder het meertje met het Knappenhaus er naast.

Omhoog kijkend kregen we al een vaag vermoeden: er werd flink gebouwd aan een afdaling en toen we daar waren bleek dat we er niet door konden. Toen maar een stuk terug en andere route gelopen, helaas meer forstweg, maar het was niet anders. Boven lekker in het zonnetje gezeten (op plm 2100 m), met uitkijk op de Krummschnabelsee, de Grxfcnwaldsee en de Hochalm (plm 1950 m). Het voorste meertje schijnt geen naam te hebben. In de verte het dorp op 1750 meter.

Weer terug naar beneden en bij de Hochalm lekker gegeten. Toen weer langs de Krummschnabelsee (het meertje waar je als het warm genoeg is in kunt zwemmen) en verder naar beneden. Hier een panoramabeeld van de Krummschnabelsee.

Beneden de stokken weer terug gebracht en even gekeken of Willi  (de baas van de skischool) er was. Die was thuis en we hebben met een lekker kopje thee/koffie en eigen gemaakte  sleutelbloemenschnaps (whow, die was lekker!) gezellig bij kunnen praten.

Jaco is inmiddels hard aan het zoeken naar een nieuwe auto. We hebben nu een grote VW bus, een topper, maar aardig duur in lease, gebruik en onderhoud. We wilden deze hebben omdat het natuurlijk ook handig was om de gasten service aan te bieden. Dat is ook wel gelukt, maar toch te weinig. De lease-tijd is nu afgelopen en we hebben besloten om hem te verkopen en te zoeken naar iets kleiners. Waarschijnlijk gaan we richting VW Golf.

De augustusmaand was gewoon vreselijk druk! De eerste weken nog steeds veel gasten voor 1 nacht, aan het eind ook wat gezinnen voor meer dagen. Dat betekent al iets minder werk (juli en augustus trouwens nog meer gasten dan vorig jaar!!!!!!).
Midden in de week hadden we dan een paar keer tijd om even de bergen op te zoeken. We hadden Obertauern nog niet echt in de zomer bekeken, dat moest nu eens gebeuren. De eerste keer maar rustig met de lift naar boven (mijn conditie is nog echt ver te zoeken…), de Grxfcnwaldkopfbahn. Boven wandel je dan in een paar minuten naar de Hochalm, die in de zomer ook geopend is.

De hiernaast gelegen Grxfcnwaldsee is nu een echt meertje, maar het water is wel vreselijk koud, geen zwemwatertje dus! Jaco hier bij het lift plan, aan de rechterkant nog net de ingang van de Panoramabahn te zien.  Rechts een zelfontspannertje met de Seekarecklift op de achtergrond.

Van hieruit kun je vele kanten op. We zijn 1x gewoon naar beneden gelopen, over de blauwe piste richting Flubachalm (met daar natuurlijk een lekker drankje met Hansi en zijn ouders),

een andere keer via de Krumschnabelsee (een klein meertje waar je wel kunt zwemmen), de afdaling van de Seekarspitzbahn, langs Dikt’nalm, richting Zentralbahn en het zo weer terug naar het grondstation van de lift.

Deze week zijn we aan de andere kant van het dal gaan lopen. We begonnen bij de  Gnadenalm  (een paar km ten noorden van Obertauern, op 1270 meter, in de winter het begin van een prachtige langlaufloipe). Van daar omhoog over een Forstweg naar de Sxfcd Wienerhxfctte  (foto rechts) op 1800 meter. Links heel in de verte de Gnadenalm, ons beginpunt.

We hadden geplanned om ongeveer dezelfde weg terug te lopen over de wat saaie Forstweg, maar op aanraden van de Wirtin hebben we de Hirschwandsteig genomen. Een route richting Obertauern, met eigenlijk in het begin weinig (?) hoogte verschil: langs de berg dus gewoon. Leuke paden door  het bos, lawinehangen; lekker smal, stenig en soms trappen gevormd door de boomwortels. Kortom echt door de bergen. Ik was maar wat blij dat ik stokken bij me had, Jaco heeft het met zijn langere benen echt wat gemakkelijker. En ja: hij had vandaag het fototoestel in zijn hand…

Uiteindelijk kwamen we bij de Felseralm en dachten dat we er bijna waren. Nee dus: nog een aardige wandeling weer door de bossen, langs de mooie Johannes-waterval en uiteindelijk kwamen we bij de hintere Gnadenalm aan. Snel maar een grote Radler en toen de laatste 20 minuten ri auto. Alles bij elkaar waren we toch wel zo’n 5-6 uur onderweg, pffft, meer dan we hadden bedacht. Maar het was heerlijk en we gaan in Obertauern zeker nog een paar andere leuke routes uitzoeken, het is daar in de zomer ook prachtig! Hier in de buurt kunnen we altijd nog wat later in de herfst wandelen, hier blijft alles wat later open.
Vrijdag/gisteren heeft het de hele dag geregend en toen vandaag de wolken voorzichtig optrokken lag er op de toppen al sneeuw! Ook op de webcam van Gloria sport was de sneeuw al te zien, ik schat de sneeuwhoogte daar op 1900 meter, hier was het wat hoger (2100 meter ?) en is de sneeuw nu al weer weg.